{"id":6827,"date":"2021-05-15T16:16:11","date_gmt":"2021-05-15T16:16:11","guid":{"rendered":"https:\/\/viajezapatista.eu\/?p=6827"},"modified":"2021-06-10T17:36:44","modified_gmt":"2021-06-10T17:36:44","slug":"delfines-gl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/viajezapatista.eu\/gl\/delfines-gl\/","title":{"rendered":"Golfi\u00f1os!"},"content":{"rendered":"\n

Publicaci\u00f3n orixinal en Enlace Zapatista.<\/a><\/p>\n\n\n\n

Maio do 2021.<\/p>\n\n\n\n

  Foron momentos dram\u00e1ticos. Acurralado, entre cabos soltos e a borda, o bichito<\/em> ameazaba coa s\u00faa lanza \u00e1 mari\u00f1er\u00eda, mentres de esguello observaba ao mar embravecido, onde un Kraken<\/em>, da especie \u201ckraken escarabujos<\/em>\u201d \u2013especialista en comer escaravellos-, axexaba.  Ent\u00f3n, armouse de valor o intr\u00e9pido polis\u00f3n, ergueu os seus m\u00faltiples brazos ao ceo e a s\u00faa voz ruxiu, acalando o ru\u00eddo das ondas ao bater contra o casco de La Monta\u00f1a<\/em>:<\/p>\n\n\n\n

  Ich bin der Stahlk\u00e4fer, der Gr\u00f6\u00dfte, der Beste!  Beachtung! H\u00f6r auf meine Worte\u00a1<\/em> (eu son o escaravello de aceiro, o m\u00e1is grande, o mellor.  Atenci\u00f3n!  Escoitade as mi\u00f1as palabras!)<\/p>\n\n\n\n

  A mari\u00f1er\u00eda det\u00edvose de s\u00fapeto.  Non porque un insecto esquizofr\u00e9nico ret\u00e1sea cun pau de limpar a dentame e unha cuberta de pl\u00e1stico. Tampouco porque lles falase en alem\u00e1n. Foi porque ao escoitar a s\u00faa lingua materna, despois de anos de escoitar s\u00f3 o espa\u00f1ol tropical coste\u00f1o<\/em>, transportoulles \u00e1 s\u00faa terra como por un raro encantamento.<\/p>\n\n\n\n

  Gabriela dir\u00eda despois que o alem\u00e1n do bichito<\/em> estaba m\u00e1is preto do alem\u00e1n dun migrante iraniano que do Fausto de Goethe. O capit\u00e1n defendeu ao polis\u00f3n, alegando que o seu alem\u00e1n era perfectamente entendible. E, como onde manda capit\u00e1n non goberna Gabriela, Ete e Karl aprobaron, e Edwin, a\u00ednda que s\u00f3 entendeu a palabra \u201ccumbia\u201d, estivo de acordo. As\u00ed que o que lles narro, \u00e9 a versi\u00f3n do bicho traducida do alem\u00e1n:<\/p>\n\n\n\n

-*-<\/strong><\/p>\n\n\n\n

  \u201cA vacilaci\u00f3n dos meus atacantes deume tempo para refacer a mi\u00f1a estratexia defensiva, recompo\u00f1er a mi\u00f1a <\/strong>armadura (porque unha cousa \u00e9 morrer nun combate desigual e outra moi distinta \u00e9 facelo en fachas<\/em>), e lanzar a mi\u00f1a contraofensiva: un relato…<\/p>\n\n\n\n

  Foi hai algunhas l\u00faas, nas monta\u00f1as do Sueste Mexicano. Quen a\u00ed viven e loitan, lanzaran un novo desaf\u00edo para si mesmas. Pero neses momentos, viv\u00edan na zozobra e o desalento porque carec\u00edan dun veh\u00edculo para a s\u00faa traves\u00eda. As\u00ed foi ata que eu, o grande, o inefable, o etc\u00e9tera, Don Durito da Lacandona A.C. de C.V. de R.L. cheguei \u00e1s s\u00faas monta\u00f1as (as siglas, como todos deben saber, significan \u201cAndante Cabaleiro de Cabalgadura Vers\u00e1til de Irresponsabilidade Ilimitada\u201d). Tan pronto se correu a voz da mi\u00f1a chegada, multitude de mozas, infantes de todas as idades, e mesmo anci\u00e1s, correron, r\u00e1pidas e veloces, a aclamarme. Pero eu mant\u00edvenme firme e non sucumb\u00edn \u00e1 adulaci\u00f3n. Dirixinme ent\u00f3n aos aposentos de quen se encargaba da malograda expedici\u00f3n. Por un momento confundinme: a impertinente nariz de quen fac\u00eda e refac\u00eda as contas imposibles para sufragar os gastos da expedici\u00f3n punitiva contra Europa, f\u00edxome lembrar a aquel capit\u00e1n, que despois ser\u00eda co\u00f1ecido como o SupMarcos, ao que orientei durante anos e a quen eduquei coa mi\u00f1a sabedor\u00eda. Pero non, a\u00ednda que parecido, quen se di chamar SupGaleano ten a\u00ednda moito que aprender de min, o m\u00e1is grande dos andantes cabaleiros.<\/p>\n\n\n\n

  En fin, que non ti\u00f1an embarcaci\u00f3n. Cando puxen \u00e1 disposici\u00f3n deses seres o meu nav\u00edo, o devandito Sup, con sarcasmo, respondeume: \u201cpero a\u00ed s\u00f3 cabe un, e ten que ser moi pequeno, e \u00e9\u2026 unha lata de sardi\u00f1as!\u201d, refer\u00edndose as\u00ed \u00e1 mi\u00f1a fragata, cuxo nome, \u201cPon as t\u00faas barbas a remollo\u201d nome\u00e1baa a babor, \u00e1 altura da proa. Fixen caso omiso de tal impertinencia e, cami\u00f1ando por entre a multitude que anhelaba unha mirada mi\u00f1a, unha palabra polo menos, dirixinme cara \u00e1 illa \u201cNon ten nome\u201d, descuberta por quen isto narra en 1999. Xa no alto da s\u00faa, agora si, touca arborizada, esperei paciente ao alborexar.<\/p>\n\n\n\n

  Maldixen ent\u00f3n ao averno, convoquei a deusas de todas as latitudes, chamei pois \u00e1 m\u00e1is poderosa delas: a bruxa escarlata. Ela, a desprezada polos outros deuses, dados como son ao machismo barallocas e de espect\u00e1culo. Ela, a afastada polas outras deusas, dadas \u00e1 beleza falsa de afeites e cosm\u00e9ticos. Ela, a bruxa escarlata, a bruxa maior: Oh, die scharlachrote Hexe!  Oh, die \u00e4ltere Hexe!<\/em><\/p>\n\n\n\n

  Co\u00f1ecendo eu que as probabilidades de que eses seres estra\u00f1os, autonomeados zapatistas<\/em>, conseguisen unha embarcaci\u00f3n digna, eran m\u00e1is ben poucas, ben sab\u00eda que s\u00f3 o m\u00e1is poderoso dos poderes m\u00e1xicos poder\u00eda sacalos do apuro e cumprir coa s\u00faa palabra. Ergo<\/em>, chamei \u00e1 bruxa maior, a de roupaxe purp\u00farea, quen pode alterar a posibilidade de que algo ocorra. Ela fixo contas e contos e chegou \u00e1 conclusi\u00f3n de que, en efecto, a probabilidade de que conseguisen unha embarcaci\u00f3n era case de cero. As\u00ed dixo:<\/p>\n\n\n\n

  \u201cPero nada podo facer, si non hai un pedimento. E non calquera pedimento. Debe ser feita por un Tit\u00e1n, un ser grandioso e magn\u00e1nimo que ao seu bo talante acubille a quen necesitan dun m\u00e1xico evento<\/em>\u201d.<\/p>\n\n\n\n

  E quen mellor ca min?<\/em>, bramei sonoro. A dama do manto carmes\u00ed alzou a man demandando o meu silencio. “Non \u00e9 todo”<\/em>, rumoreou. “Preciso \u00e9 que o tal Tit\u00e1n arrisque a s\u00faa vida, a s\u00faa fortuna e renome na odisea que eses seres pretenden. Isto \u00e9, que lles acompa\u00f1e co seu alento e bondade e, xunto a eles, a\u00ednda que non ao seu lado, afronte desaf\u00edos e pesares. Isto \u00e9, estar\u00e1 e non estar\u00e1”<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

  Concordei pois a mi\u00f1a fortuna son as mi\u00f1as proezas, arrisco a vida con s\u00f3 existir e, ben, a mi\u00f1a sona est\u00e1 polos sotos do mundo.<\/p>\n\n\n\n

  A bruxa irm\u00e1 fixo pois o que se fai nestes casos: acendeu a s\u00faa computadora, conectouse a un servidor en Alema\u00f1a, premeu as teclas un non sei que conxuro, modificou unha gr\u00e1fica de probabilidades e subiu, de case cero a 99,9 % a porcentaxe, tecleou de novo e un murmurio da s\u00faa impresora delatou o papel que dela sa\u00eda. Non sen antes apreciar a modernizaci\u00f3n que hai no gremio de bruxas escarlatas e similares, tomei nota. Unha \u00fanica sentenza ench\u00edaa:<\/p>\n\n\n\n

\u201cSe o tit\u00e1n de aceiro \u00e9, atope o seu semellante que diso depende o faltante<\/em>\u201d<\/p>\n\n\n\n

  Que significaba aquilo? Onde poder\u00eda eu atopar a algo ou algu\u00e9n, xa non digo parecido, sen\u00f3n digamos pr\u00f3ximo, a\u00ednda de lonxe, \u00e1 mi\u00f1a grandeza? Tit\u00e1ns non hai moitos. De feito, segundo a wikipedia<\/em> de abaixo e \u00e1 esquerda<\/em>, son o \u00fanico que prevalece. Ent\u00f3n ” de aceiro”. O home de aceiro?, dub\u00eddoo; non creo que a bruxa escarlata recomende a un var\u00f3n. Ent\u00f3n unha f\u00e9mina<\/em> ou femia de aceiro.<\/p>\n\n\n\n

  Moito andei. Percorr\u00edn desde a Patagonia ata a afastada Siberia. Crucei cami\u00f1os co digno Mapuche, berrei coa Colombia ensanguentada, atravesei a do\u00edda pero persistente Palestina, pasei polos mares tinguidos da pena negra das migrantes, e volv\u00edn sobre os meus pasos, crendo, erroneamente, que fracasara na mi\u00f1a misi\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n

  Pero, ao desembarcar na xeograf\u00eda que chaman “M\u00e9xico”, algo chamou a mi\u00f1a atenci\u00f3n. Sobre augas turquesa un nav\u00edo padec\u00eda os arranxos e parches que a s\u00faa mari\u00f1er\u00eda lle daba . “Stahlratte”<\/strong>, l\u00edase nun costado. Como \u00e1 bruxa escarlata atopeina na Alema\u00f1a de abaixo, e esa palabra significa “rata de aceiro” na s\u00faa lingua, decid\u00edn probar fortuna. Agardei, con sabia paciencia, a que noite e sombras acubillasen a soidade do barco. Gabeei con habilidade pola proa e, bordeando por estribor, cheguei a onde se atopa o centro de mando ou goberno da nave. Nela, un var\u00f3n maldic\u00eda en lingua xerm\u00e1nica con aldraxes e inxurias que provocar\u00edan o pesar ao mesmo averno. Algo dic\u00eda da m\u00e1goa que d\u00e1 deixar mares e aventuras. Souben ent\u00f3n que o nav\u00edo contaba os seus \u00faltimos d\u00edas, e o seu capit\u00e1n e tripulaci\u00f3n pesadelos ti\u00f1an dunha vida en terra firme. As bruxas escarlatas de todo o mundo confabulaban ao meu favor e ventura. Pero todo depend\u00eda de min, do escaravello de aceiro inoxid\u00e1bel, do m\u00e1is grande dos andantes cabaleiros, de etc\u00e9tera, para atopar “o faltante”. Agardei ent\u00f3n a que o capit\u00e1n cesase nos seus queixumes e maldici\u00f3ns. Cando deu calado e s\u00f3 un choro afog\u00e1balle a gorxa, trepei ao tim\u00f3n e encar\u00e1ndoo dixen: “Eu Don Durito, ti quen?”<\/em>. O capit\u00e1n non tatexou ao responder “Eu capit\u00e1n, ti polis\u00f3n”<\/em>, mentres agarraba un xornal ou revista e ameazaba con oprimir as\u00ed a mi\u00f1a fermosa e esvelta figura. Foi ent\u00f3n que, con voz potente, presenteime. O capit\u00e1n dubidou e gardou silencio e xornal ou revista.<\/p>\n\n\n\n

Despois, bastaron unhas cantas frases para que ambos entend\u00e9semos que eramos xente de mundo, aventureiras por vocaci\u00f3n e elecci\u00f3n, seres dispostos a enfrontar calquera desaf\u00edo por impo\u00f1ente e terrible que fose.<\/p>\n\n\n\n

Xa en confianza, referinlle eu a historia dunha odisea en curso, algo que encher\u00eda ma\u00eds adiante os libros das historias por vir, o m\u00e1is perigoso e ingrato dos quefaceres: a loita pola vida.<\/p>\n\n\n\n

Prodigueime en detalles, faleille dunha embarcaci\u00f3n constru\u00edda no medio das monta\u00f1as, sen m\u00e1is auga que a da choiva para darlle vocaci\u00f3n e raz\u00f3n de ser. Fal\u00e9ille de quen decidiran abrazar tal atrevemento, de lendas sobre unha monta\u00f1a que se nega \u00e1 prisi\u00f3n dos seus p\u00e9s en terra, de mitos e lendas maias en voz dos seus orixinarios.<\/p>\n\n\n\n

O capit\u00e1n acendeu un cigarro, ofreceume un pero houben de rexeitalo ao sacar a mi\u00f1a pipa. Compartimos o lume e o fume do tabaco.<\/p>\n\n\n\n

O capit\u00e1n gardou silencio e, logo dalgunhas caladas dixo algo como: “de veras que gran honor ser\u00eda sumarse a tan nobre e aloucada causa”. E agregou: “non te\u00f1o tripulaci\u00f3n agora, pois estamos xa ao retiro, pero estou seguro que mulleres e homes achegaranse con tan s\u00f3 o encanto desta historia. Ve cos teus e dilles que conten co que somos, humanos e nav\u00edo”.<\/p>\n\n\n\n

Rematada a mi\u00f1a historia, dirixinme a quen ameazaban con arroxarme pola borda: “E as\u00ed foi como vostedes, simples mortais, que se embarcaron nesta aventura. As\u00ed que deix\u00e1deme en paz e volv\u00e9devos aos vosos traballos e enseres, que eu hei de vixiar que o Kraken deixe en paz a nosa casa e cami\u00f1o. Para iso chamei a peixes amigos que o manter\u00e1n ausente”.<\/p>\n\n\n\n

-*-<\/strong><\/p>\n\n\n\n

E z\u00e1z!<\/strong>, que nese momento algu\u00e9n en cuberta berra “Golfi\u00f1os!”<\/em> e todas subiron a cuberta armadas de c\u00e1maras, m\u00f3biles ou s\u00f3 os seus ollos asombrados.<\/p>\n\n\n\n

No barullo, Durito, o m\u00e1is grande dos Tit\u00e1ns, o \u00fanico heroe \u00e1 altura da arte, o c\u00f3mplice de magos e bruxas, escapou e gabeou de novo a, agora si, \u00e1 cofa e desde a\u00ed entoou c\u00e1nticos que, x\u00faroo, eran replicados polos golfi\u00f1os que, entre ondas e sargazo, bailaban pola vida.<\/p>\n\n\n\n

-*-<\/strong><\/p>\n\n\n\n

M\u00e1is tarde, na cea, o capit\u00e1n confirmou a historia do bichito. E desde ese momento o bichito deixou de ser “o bichito” e \u00e9 chamado, a partir dese evento, “Durito Stahlk\u00e4fer<\/strong>“, “Durito, o Escaravello de Aceiro”.<\/p>\n\n\n\n

“Unha raia m\u00e1is ao tigre”, debeu dicir o finado SupMarcos, tres metros baixo cuberta, err\u2026, quixen dicir, baixo terra.<\/p>\n\n\n\n

Agora, con camaradar\u00eda, Gabriela corr\u00edxe a Stahlk\u00e4fer a pronuncia xerm\u00e1nica; no ombreiro de Ete, Durito sobe todo o m\u00e1is alto do pau maior; acompa\u00f1a a Carl cando toma o tim\u00f3n e div\u00edrtelle con historias terribles e marabillosas; sobre a cabeza de Edwin dir\u00edxelle no despregar e arriar do velame; e nas madrugadas comparte co Capit\u00e1n Ludwig o tabaco e a palabra.<\/p>\n\n\n\n

E, cando o mar embravece e o vento aumenta o seu lascivo cortexo, o m\u00e1is grande exemplar da andante cabaler\u00eda, Stahlk\u00e4fer<\/strong>, entret\u00e9n ao Escuadr\u00f3n 421 relatando lendas incribles. Como aquela que narra a historia absurda dunha monta\u00f1a que barco se fixo pola vida.<\/p>\n\n\n\n

Dou fe.<\/p>\n\n\n\n

SupGaleano.
Planeta Terra.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Nota:<\/strong> O v\u00eddeo dos golfi\u00f1os convocados por Stahlk\u00e4ker<\/em> foi tomado pola Lupita, porque o equipo de apoio da Comisi\u00f3n Sexta, encargado de tal misi\u00f3n, estaba ocupado\u2026 gomitando<\/em><\/strong>.  Si, de m\u00e1goa allea. Agora o Escuadr\u00f3n 421 ten como misi\u00f3n apoiar ao equipo de apoio. E a\u00ednda hai que atravesar o Atl\u00e1ntico (suspiro).<\/p>\n\n\n\n

\n